دلتنگ کاغذ دیواری عکس دار اتاقم

دلتنگ فرشای قدیمی قرمز تو حالمون

دلتنک شنیدن صدای خش خش برگایی که جارو میشن

دلتنگ دراز کشیدن رو تختم زیر پنجره

دلتنگ ستاره های کوچیک چسبیده به سقف اتاقم

حتی دلتنگ جای لوله ی بخاری رو دیوار اتاقم که همیشه مایه ی اعذابم بوده

دلتنگ در مسخره ی آهنی خونمون

و قظعا این افکار زمانی از ذهنم میگذره که دستای با قدرت یک نفر که لباسای رنگی پوشیده داره با پتک دیوارای خونه رو پایین میاره